Het tijdloze rad

We wentelen mee met rad en tijd … Het rad gaat aan het zingen … We wentelen mee met zon en tijd … naar de vervulling aller dingen …

Sneeuw

Wie tekende velden en wegen voor mij, zo smetteloos blank? Gedempt is elk geluid, men hoort geen zucht, geen taal, noch klank. Wie kleurde vensters en ramen? Daaraan lijken fijn als kant, kristallen parels gehecht, met meesterlijke hand. Wie schetste, teer als een leliekelk het land, een sprookje gelijk en toverde mij voor d’ogen, een ijsfeeërie, uit slijk? Wie gaat …

Seringen

Langs een oude vervallen muur, ben ik menigmaal achteloos voorbij gegaan. Toen zekere dag, één purpere pracht van bloemen, mij dwong te blijven staan. Zwaar geurend hingen de trossen, als één groot boeket. Elke bloem bedwelmde mij … en sprak van Hem, die aan dit had gedacht. Onuitsprekelijk mooi … wondermooi als de Mei …

Avonddeemstering

Met mildheid is de avond ingetreden. In de schemer, lijkt elke strijd uitgestreden.. Als wijdingsvol weegt de stilte, vervagen de beelden van de dag. Haat wil men verdagen. Het land leeft en ademt hoop en stilte uit. Zo ken ik vrede, wanneer de nacht in in zijn greep, mijn hart omsluit.

Woud

Gouden zonnevonken blijven aan de toppen van de dennen hangen … Grijze nevels stijgen op en houden in hun sluier mij en gans het woud omvangen, waar teerwitte bloemen in hun broze kelken, de nachtdauw hebben opgevangen. Plots, wordt dit mistgordijn gescheurd, tussen het groen van de sparrebomen ontwaar ik maan en sterren, als fonkelend diamant, op zwart fluweel gekomen. …