Het meisje met de viool… en de tovenaar.

Een lief meisje zag door het raam en zag de woonwagens voorbij rijden. Het cirkus komt dacht ze blij, ze woonde dicht bij een open plek waar men alles zou gereed zetten. Kort daarop ging het volk de cirkusvoorstelling bijwonen. Het meisje had een mooie plaats gekozen op de eerste rij, om alles zeer goed te zien. Een bijzonder nummer werd aangekondigd. Een klein mannetje, niet groter dan de viool waarop hij speelde, vertolkte een prachtige melodie. Ontroerd stond het publiek recht. Hij boog driemaal en zegde met vaste stem “Dit is mijn laatste optrede” waarop hij het lieftallige meisje recht in de ogen keek. “Deze viool is de uwe…” “Dank u, maar ik kan geen viool spelen” sprak ze verrast. “Kom mee naar buiten” beval hij. Het was de tovenaar die deze gedaante had aangenomen. Het meisje vergat alles en iedereen en leerde vlug. Bijzonder snel, want dezelfde avond klonk haar spel reeds behoorlijk goed. “Nog wat oefenen” gaf hij als raad en… was verdwenen… Het meisje voelde zich gelukkig. Ze woonde alleen en zei luidop: “Mijn viool is mijn vriend”. Tot haar grote verbazing antwoordde de viool “Ja, we zijn vrienden voor altijd”! De volgende morgen opende het meisje haar vioolkast, die ze voor een prikje had kunnen kopen en barstte in tranen uit. De snaren van de viool waren veranderd in breiwollen draden. Het instrument was onbespeelbaar. “Mijn vriend” kloeg ze “Wat is er met je gebeurd”? “Maak je maar geen zorgen” sprak de viool. “Je mag mijn snorharen afknippen” troostte haar kat. “O lieverd je bent er zo trots op” antwoordde haar meesteres dankbaar, “maar ik moet echte snaren hebben”. Ze deed terug de vioolkast open en zag een mooi lapje van witte zijde. “Naai een hemd” sprak de viool. Het meisje gehoorzaamde en de stof werd groter… De dag nadien vond ze een stukje leder. “Maak een broek en schoenen” sprak de stem. Opnieuw deed het meisje wat er van haar verlangd werd. Ze legde het satijnen hemd, de zwarte lederen broek met gordel, laarzen en muts op een stoel en vroeg “Wie anders dan een prins kan dit dragen”? “Ik ben uw prins” antwoordde de viool en het meisje keek hoe de viool veranderde in een knappe jonge man. “Alleen jouw liefde kon de betovering verbreken” zei hij. “Zo is het knipoogde het mannetje” die in feite de magiĆ«r was. “ALLEEN LIEFDE KAN WONDEREN DOEN”!…

Een reactie plaatsen

You must be ingelogd to post a comment.