De treurwilg. Zich verstoppen in de natuur.

Op een warme zomerdag, besluiten James Hunter en John, naar het park te gaan. Er zijn veel schilderachtige hoekjes, beiden houden van de natuur. Men kan er in alle rust kan genieten, van bomen en bloemen. Zij zoeken een bank op, dicht bij de vijver. Wat verder, neemt een moeder met haar twee jongens plaats. “Let maar goed op je kleine broer” zegt zij tegen de oudste knaap “Wij gaan verstoppertje spelen” antwoordt hij. Even later komt de kleuter terug, hij heeft een treurwilg gezien, waar hij zich goed kan wegsteken. “Die man wil niet meespelen” klaagt hij, “Hij blijft maar slapen”. De andere wil een ijsje eten. “Kom,” vraagt hij. Wij gaan een andere plek zoeken, want die man kan wel een goede deorant gebruiken.” Het drietal begeeft zich naar een ijstent. De detective en John, hebben alles gehoord en gezien en uit nieuwsgierigheid willen zij ook eens, dicht bij de treurwilg wandelen. “Het kind heeft niet overdreven” zegt James, maar plots reist er een vaag vermoeden bij hem op. Hij gaat onder de laaghangende takken van de treurwilg kijken… en ziet een man, die minstens één of twee dagen dood is. James en John haastten zich naar Inspecteur Powell. Samen met Dokter Snow en de parkwachter komen zij naar het park tot aan de treurwilg aan de vijver.Maar! De dode is niet meer te zien. De walgelijke stank kunnen zij nog ruiken. De detective ziet iets liggen in het gras, het is een zakdoek. Alvorens hem aan de rechercheur te geven, merkt James twee initialen, die er opgebuurd zijn. I.S. “Dit is alvast een begin” zegt hij. Er wordt gedregd en op korte tijd, vindt men het lijk van de gezochte man. “Aan wie zou de zakdoek toebehoren?” vraagt John, “Van de overleden man of van de dader, die het lichaam, vlug in het water geduwd heeft?” Allen begeven zich naar het commisieriaat. “Het is een handlanger, die op zo een korte tijd de man in de vijver geduwd heeft” luidt het verdict. “Ik stuur een maar agenten in burger, om deze avond ongemerkt van ver de treurwilg in het oog te houden. Dezelfde avond bij zonsondergang zien ze een tiental mannen rond de treurwilg staan. Allen nemen ze een zakdoek en houden die in de hand om hem in hun binnenzakken te steken. Ze verlaten in stilte het park. De speurders brengen onmiddelijk verslag uit. Inspecteur Powell denkt “Dat het om een geheime sekte gaat. Wie ongehoorzaam is wordt gedood. Een late voorbijganger of de parkwachter hebben hun daad moeten uitstellen. Morgen worden ze ondervraagd”. De volgende avond, met de zakdoek in de hand, worden deleden verrast door een politiefluitje. Gewillig geven ze hun zakdoek en allen hebben ze dezelfde met I.S. op geborduurd. “Wat betekenen deze letters” vraagt een agent. I see het engels van Ik zie. Niets vermoedend gaan ze mee naar het politiebureel. “I see” dat jullie voor geen moord terug deinst” zegt de inspecteur verbolgen, jullie kunnen nu zoveel treuren als je wil, maar… maar niet onder de treurwilg.

Een reactie plaatsen

You must be ingelogd to post a comment.