Sneeuw ... Christiane Desitter.
Vanaf 12 tot 18 jaar.
Wie tekende velden en wegen voor mij, zo smetteloos blank?
Gedempt is elk geluid, men hoort geen zucht, geen taal, noch klank.
Wie kleurde vensters en ramen? Daaraan lijken fijn als kant,
kristallen parels gehecht, met meesterlijke hand. Wie schetste, teer als een leliekelk
het land, een sprookje gelijk en toverde mij voor d'ogen,
een ijsfeeërie, uit slijk?
Wie gaat ginds in de verte, terwijl ik dromend voor het venster sta?
Kom en zie, in Gods ongereptheid
laat de mens zijn sporen na ...
Geschreven door Christiane Desitter, gepubliceerd op 11-06-2007 onder Gedichten
Ik schreef dit gedicht in mijn dichtbundel "Getokkeld voor God". Belgo-Hispanica benoemde me tot ridder.
