Een kind stoeide met de wind. Ik werd laureate met dit gedicht.

Een kind stoeide met de wind - en vergat de tijd. - De jeugd was jong en zong - en nam gerust de tijd. - Zo druk was het leven doch iets was bijgegebleven - "Ik had geen tijd." - Mensen gingen bewust op rust en dachten met weemoed - aan zoveel verloren tijd. -