Een kind stoeide met de wind. Ik werd laureate met dit gedicht.
Vanaf 11 tot 18 jaar.
Een kind stoeide met
de wind
- en vergat de tijd. -
De jeugd was jong
en zong
- en nam gerust de tijd. -
Zo druk was het leven
doch iets was bijgegebleven
- "Ik had geen tijd." -
Mensen gingen bewust op
rust en dachten met weemoed
- aan zoveel verloren tijd. -
Geschreven door .Christiane Desitter., gepubliceerd op 20-10-2008 onder Gedichten
Drie laureaten kregen een gedicht op de kerhofmuur te Onkerzele. Ik was er bij met mijn gedicht over de tijd.
