Het uurwerk dat stilstond. EINDE.
"Deze klanten waren voor" zegt de verkoper en James Hunter gaat over tot de verkoop van de staande klok. "Er is een deel, dat ontbreekt" zegt de detective troostend. "Deze avond brengen wij u de staande klok" verzekert de winkelier. Buiten gekomen, kan James moeilijk een juichkreet onderdrukken. "De melkboer is de dader en ik heb het bewijs op zak" vertrouwt hij aan John toe. Deze kan zijn oren bijna niet geloven. "Nu nog Inspecteur Powell verwittigen" zegt hij nadrukkelijk. Deze belooft, als het uurwerk geleverd is, politie in burger te zenden, om het detectivekantoor te bewaken. De detective steekt de rekening van de melkboer, zorgvuldig in zijn portefeuille. Het wordt al laat en plots horen James en John, dat iemand de deur wil openen. Het is de melkboer, die er geen erg in heeft, dat hij gevolgd wordt. Twee politie agenten houden hem tegen en de detective opent zelf de deur. "Kom maar gerust binnen" zegt hij listig. "Misschien hebt u het gewicht van de staande klok bij?" zegt hij vragend. "Ja,ik kwam het u juist bezorgen" zegt de melkboer vals. James Hunter opent het deurtje van het uurwerk en plaatst het gewicht aan de kettingen. De dief voelt zich gerust, want hij ziet, dat er geen rekening van hem bijsteekt. Op hetzelfde ogenblik, tikt het uurwerk. Het is kwart over elf. "Net als in het kantoor" zegt plotseling Inspecteur, die hem de handboeien aandoet. "Ik heb niets misdaan" jammert hij. "Toch wel" spreekt de detective dreigend en haalt de rekening uit zijn portefeuille. "Met het gewicht van het uurwerk, hebt u uw klant de kop ingeslagen, maar ik vraag mij af waarom?" "Ik heb altijd het uurwerk willen bezitten, als huwelijksgeschenk voor mijn dochter" zegt hij bevend. "Dat jonge koppel in de winkel, waren zij dat?" vraagt James. De dader knikt van ja "Maar zij wisten niet, vanwaar het uurwerk kwam," "Waarom toch zelf geen staande klok voor uw dochter gekocht" klinkt het ongelovig, uit de mond van Inspecteur Powell. "Omdat mijn klant maanden wachtte om zijn rekeningen te betalen zegt hij woedend" "Niet meer leveren, was genoeg" meent de rechercheur. "Ik deed het uit wraak" antwoordt de melkboer. Op hetzelfde ogenblik, geven twee westminster uurwerken, twaalf slagen. Het is middernacht. "Ik heb genoeg aan mijn eigen uurwerk" verklaart James Hunter, het tweede wordt op een veiling verkocht. Zonder hem nog een blik te gunnen, wordt de moordenaar in de politiewagen gezet. Maar de blikken tussen James en John spreken boekdelen.
Geschreven door Christiane Desitter, gepubliceerd op 09-04-2007 onder Detective Novellen
