De ontbrekende bladzijde. EINDE.
Vanaf 11 tot 14 jaar.
Het is stil in de leeszaal van de stadsbibliotheek. Op vraag van de detective, heeft zijn broer John reeds enkele boeken gelezen. Meest detective verhalen. De sommige boeken, die zonder toestemming van de hoofdbibliotheekcaris uit de glazen vitrinekast genomen zijn, staan terug op hun plaats. James Hunter, de detective zegt op een avond "Er komt geen schot in de zaak, ik wil de dader ontmaskeren, daarom kom ik zelf ook in de leeszaal boeken lezen." Maar het verschil is, dat de detective alleen, de meesterwerken uit de glazen kast mag nemen en lezen. Daarom beperkte hij zich tot de boeken, die een paar dagen ontvreemd waren. Hij heeft vlug door, dat het hier om boeken gaat met reisverhalen. De zeden en gewoonten, de voeding en dranken uit het nabije Oosten en verwerkt in romans, niet zozeer de geschiedkundige werken. De detectiveverhalen, met grootmeesters die over Sherlock Holmes, Hercule Poirot en andere geschreven hebben, kent hij. Reeds vlug ontdekt James Hunter, dat er bijzondere aandacht geschonken wordt over voeding. Hij bekijkt de trouwe lezers uit de leeszaal en ziet dat alle leeftijden aanwezig zijn. Mannen en vrouwen, jeugd, kinderen, meisjes en jongens. Iemand heeft dus deze boeken ontleend. Hij kent ook vlug de andere lezers die zelfs meerdere keren boeken nemen en terugbrengen. "Verdenkt u iemand?" vraagt zekere dag aan de bibliothecaris. "Neen" klinkt het droevig. Een tweede maal leest en bekijkt de detective het vijftal boeken, die verdwenen waren, maar... ziet opeens, dat er een ontbrekende bladzijde kunstig uitgesneden is! "Had ik het niet gedacht" mompelt hij, want absolute stilte is vereist. Het is een recept bij andere recepten. "Iemand die geinteresserd is in de kookkunst" concludeert hij inwendig, "Maar wie?" "De tijd zal het uitwijzen" antwoordt de bibliothecaris, nadat de detective hem zijn bevindingen heeft toevertrouwd. Zo heeft de stad twee lezers bij, namelijk James en John Hunter. Zekere dag ligt er een uitnodiging op elke tafel van de leeszaal. Een receptie bij het trouwfeest van één van de lezers uit de leeszaal. "Misschien kom ik iets te weten" zegt de detective aan de bibliothecaris en hij aanvaardt de uitnodiging voor hem en zijn broer. Twee weken nadien staat een stralend koppel in de receptiezaal waar alle geschenken uitgesteld zijn. Hoe kan het ook anders, in de antiekzaak heeft hij een zilveren lijstje kunnen bemachtigen. En daar... staat het zilveren kadertje met daarin... de ontbrekende bladzijde van het boek!... De detective moet eens slikken van verwondering en bewondering, maar kan het daarbij niet bij laten. Niet de bruid, die een goede kokkin blijkt te zijn, maar de bruidegom wordt aan de tand gevoeld. "Jij bent het dus" zegt de detective op zachte toon. "Maar het is verboden iets te overschrijven in de leeszaal, daarom ontleende ik tijdelijk enige recepten." "U hebt er zelf eentje ingekaderd in mijn geschenk" vervolgt hij en ziet hoe zenuwachtig de nog zeer jonge bruidegom is. "Ik heb een voorstel, mits ik zal het recept eigenhandig voor u overschrijven. Zelfde letters, zelfde maat, en... de originele bladzijde wordt terug zeer netjes in het boek gekleefd." Ongemerkt verdwijnt het kleine zilveren kadertje met het recept in de zak van de detective. Na de huwelijksreis kookt het gelukkige bruidje de lievelingsmenu van haar man., want... tijdens hun reis heeft de detective alle tijd om het recept in de leeszaal te plaatsen en tevens de kopie in het zilveren kadertje te plaatsen. Alleen de detective is uitgenodigd door de bruidegomen prijst zijn vrouwtje. Bij de terugkeer, alleen in de wagen, zegt de detective opgewekt "Ik zal nooit het beroepsgeheim schaden!" en vervolgens "Spreken is zilver, maar zwijgen is goud."
Geschreven door Christiane Desitter, gepubliceerd op 19-03-2008 onder Detective Novellen
